บทที่ 267

จ้านซือเฉินหมดสติไปนานมาก

　　ร่างกายหนักและอึดอัดเหมือนถูกกดด้วยน้ำหนักพันชั่ง แม้แต่นิ้วก็ขยับไม่ได้

　　หัวเจ็บเหมือนจะระเบิด

　　เขาพยายามลืมตา แต่ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนก็ลืมไม่ขึ้น

　　มีเสียงหนึ่งเรียกเขาอยู่ข้างหูตลอดเวลา

　　“เฉินเปา... เฉินเปา... ตื่นเร็วๆ หน่อย... เฉินเปา...”

　　เสียงนี้—

　　เป็นเสียงขอ...